Açıklama

Sıcak Manavgat gecesi, denizin tuzlu kokusu balkona vururken kapı hafifçe tıklatıldı. İçeri giren Afrodit. İnce beli, dolgun kalçaları ve dudaklarında taşıdığı o tehlikeli gülümsemeyle. Siyah dantelli kombinezonu tenine ikinci bir deri gibi yapışmıştı, her adımda ışığı kırarak odanın havasını değiştirdi.

“Beklettim mi seni?” diye fısıldadı, sesi bal kadar akıcı, bıçak kadar keskin. Bir adım attı, topuklarının sesi kalbimin ritmine karıştı. Parmak uçlarıyla çenemi tutup yüzümü kendine çevirdi. Gözleri zümrüt yeşiliydi ama içinde yanan şey kesinlikle yeşil değildi; saf, kontrolsüz arzu.

Yavaşça diz çöktü, bakışlarını hiç kaçırmadan fermuarımı indirdi. “Bana ne istediğini söylemen gerekmiyor,” dedi, “vücudun zaten anlatıyor.” Sıcak nefesi tenime değdiğinde bütün kaslarım gerildi. Dudakları önce alaycı küçük öpücükler kondurdu, sonra birden derin, aç bir şekilde aldı beni içine. Dilinin her hareketi sanki içimdeki bütün kilitleri tek tek açıyordu.

Bir anda ayağa kalktı, beni koltuğa itti ve üstüme oturdu. Kalçaları ritmik bir dalga gibi inip kalkarken ellerim belinde kayboldu. “Daha sert mi istiyorsun, yoksa yavaş yavaş mı yakayım seni?” diye sordu, tırnaklarını göğsüme hafifçe geçirerek. Cevap vermeme fırsat kalmadan hızlandı, inlemeleri odayı doldurdu, Manavgat’ın nemli havasıyla karıştı.

Sabaha karşı yatağın çarşafları ıslak, bedenlerimiz ter ve günah kokuyordu. Afrodit yanağımı okşadı, dudakları kulağıma değdi:

“Bir dahaki sefere zincir getir. Bu gece sadece ısınma turuydu.